Su Karacan Ağustos sayımızda Outer Banks‘e veda ediyor.
Outer Banks kusursuz bir dizi değildi; zaman zaman mantık hatalarıyla dolduğu, kendi macera formülünün içinde kaybolduğu ve hikâyesini gereğinden fazla uzattığı anlar da oldu. Fakat belki de onu yıllar boyunca izlenir kılan şey kusursuz olması değildi; dostluğun, aidiyetin ve kendi ailemizi seçmenin ne demek olduğunu iliklerimize kadar hissettirmesiydi.”
Outer Banks, final sezonuyla geçtiğimiz günlerde hayranlarına veda etti. Ancak bu, yalnızca sevilen bir dizinin finali değildi; birçok izleyici için bir aileye veda etmek gibiydi. Çoğu izleyicinin ergenlik yıllarında hayatına giren dizi, yıllar içinde onlarla birlikte büyüdü ve şimdi yetişkinliklerinde onlara veda ediyor. Bir anlamda Netflix de en büyük kitle dizilerinden birine daha veda etmiş oldu. Peki ama yıllardır altınların, hazinelerin ve efsanelerin peşinden koşturan bu diziyi asıl sevdiren neydi? Outer Banks üzerine düşünürken dizinin aradığı hazinenin sandığımızdan biraz farklı olduğunu fark ettim. Bu yüzden onu bu kadar sevdiren birkaç şeyi sizinle paylaşmak istedim.
Outer Banks’i aslında bir büyüme sancısının hikâyesi olarak okumak yanlış olmaz. Dizi, kişisel ve sınıfsal sorunların ötesinde, insanın büyürken kendine nasıl bir hayat ve nasıl bir aile kurduğunu sorguluyor. Kan bağıyla gelen aile kadar, seçtiğimiz insanların hayatımızdaki yerini ve onların bizi dönüştürme biçimini de merkeze alıyor.
Pogues’un hikâyesini bu kadar güçlü kılan da tam olarak burada yatıyor. John B, JJ, Pope ve Kiara birbirine kan bağıyla bağlı değil; onları bir arada tutan şey, yıllar içinde birbirini seçmiş olmaları. Zamanla bu grubun sınırları Sarah, Cleo ve hatta farklı noktalarda Rafe gibi karakterlerle genişlerken dizi bize ailenin her zaman doğduğumuz insanlardan ibaret olmadığını hatırlatıyor. Bir yandan güçlü bir başkaldırı hikâyesi izlerken diğer yandan karakterlerin çıktığı her maceranın aslında kendilerini keşfetme yolculuğunun bir parçası olduğunu fark ediyoruz.
Karakter dinamikleri de dizinin güçlü taraflarından biri. Birçok gençlik dizisinde ilişkiler sezonlar ilerledikçe değişirken Outer Banks daha başından itibaren belirgin romantik dinamikler kuruyor ve bu ilişkileri farklı romantik trope’lar üzerinden besliyor. Elbette zaman zaman yanlış eşleşmeler ve kısa süreli ilişkiler de izliyoruz; ancak dizinin ana çiftleri konusunda daha istikrarlı bir yol tercih ediliyor. Özellikle John B ve Sarah’nın ilişkisi, başından sonuna kadar devam eden ve karakterlerin yaşadığı değişimlerle gelişen köklü bir hikâyeye sahip.
“HAZİNE” METAFORU
Pogues, ilk sezondan itibaren her sezon farklı bir hazine avına çıkıyor malum. Fakat bu maceraların her birinde değişmeyen bir şey görüyoruz: Ne kadar büyük bir servetin peşinde olurlarsa olsunlar, parayı hiçbir zaman sevdiklerine tercih etmiyorlar. Onlar için asıl hazine, birbirlerini seçerek kurdukları bu aile. Üstelik buldukları her hazine, hayatlarını kolaylaştırmak yerine onları yeni bir arayışa sürüklüyor. Çünkü büyümek de biraz böyle: Aradığımız cevaba ulaştığımızı düşündüğümüz anda karşımıza başka bir soru çıkıyor.
Kook ve Pogue arasındaki fark da biraz buradan geliyor. Kooklar, sahip olduklarını koruyabilecekleri bir konfor alanına sahipken Pogues sürekli o alanın dışında yaşamaya mecbur. Bu nedenle Pogues’un maceraları yalnızca zengin olma arzusuyla değil, mevcut hayatlarının sınırlarını aşma isteğiyle de şekilleniyor. Kooklar için kaybetmekten korkulan şey çoğu zaman sahip olunan hayat; Pogues içinse asıl mesele, sahip olmadıkları bir hayatı kurabilmek.
Pogues’un sürekli haritanın peşinden gitmesini yalnızca bir hazine avı değil, kendilerine çizilmiş sınırların dışına çıkma çabası olarak değerlendirebiliriz. Onlar için her yeni macera, “Başka türlü bir hayat mümkün mü?” sorusunun peşinden gitmektir. Bu bağlamda baktığımızda Sarah’nın da bu ekibe katılması tesadüf değil. Ailesiyle arasındaki ciddi görüş ayrılıkları, büyüdükçe kendi seçimlerimizi yapmamız ve bize biçilen kimliğin dışına çıkma arzumuzla doğrudan bağlantılı.
Sarah, ait olduğu sınıfın ve ailesinin kendisi için belirlediği hayatı reddederek Pogues’un dünyasını seçiyor. Ancak Rafe’in hikâyesi bunun tam karşısında duruyor. Karakter gelişimi ne kadar güçlü olursa olsun, Rafe hiçbir zaman bir Kook olmaktan vazgeçmiyor. Pogues’a bakışı zaman içinde değişiyor, hatta onlara saygı da geliştiriyor; fakat kendisini tanımladığı dünyadan tamamen kopmuyor. Bu da dizinin önemli bir gerçeğine işaret ediyor: Büyümek her zaman değişmek değil, kim olduğumuzu yeniden seçmek anlamına geliyor.
SEÇİLMİŞ AİLE VE BABA SORUNLARI
Tüm bu sınıfsal ve kişisel çatışmaların ortasında ise dizinin belki de en güçlü temalarından biri duruyor: Seçilmiş aile. Ve bence bu dizinin sevilmesinin en büyük sebeplerinden biri. Outer Banks’te aile kavramı yalnızca kan bağı üzerinden tanımlanmıyor. Aksine dizi, insanın kendisini ait hissettiği yeri ve yanında kalmasını istediği insanları zamanla seçebileceğini söylüyor. Pogues’un birbiriyle kurduğu bağın bu kadar güçlü olmasının nedeni de tam olarak bu. Birbirine sahip oldukları için değil, birbirini defalarca seçtikleri için aile oluyorlar.
Bunu özellikle baba figürleri üzerinden görmek mümkün. John B’nin yıllarca idealize ettiği Big John, JJ’nin hayatını altüst eden biyolojik babası Groff ve Rafe’nin üzerinde büyük bir gölge bırakan Ward, kan bağının tek başına aile olmak için yeterli olmadığını gösteren üç farklı örnek.
John B için Big John uzun süre yalnızca babası değil, aynı zamanda ulaşılması gereken bir kahraman figürü. Onu kaybettikten sonra yıllarca onun peşinden gitmesi, aslında babasının bıraktığı mirası ve onayını aramasıyla da bağlantılı. Ancak zaman içinde Big John’un kusurları ve bencilliği ortaya çıktıkça John B’nin kafasındaki baba figürü de parçalanmaya başlıyor. Babasını bulmak, hayal ettiği kişiyi bulmak anlamına gelmiyor.
JJ’nin Groff’la ilişkisi ise bunun çok daha sert bir karşılığı. Groff’un biyolojik babası olması, JJ için hiçbir zaman gerçek anlamda bir baba olduğu anlamına gelmiyor. Aksine JJ’nin hayatındaki baba boşluğu, onu Pogues’a daha sıkı bağlayan unsurlardan biri haline geliyor. John B, Pope ve Kiara’nın JJ için yalnızca arkadaş değil, gerektiğinde onun uğruna kendilerini tehlikeye atan insanlar olması, aile kavramını kan bağından çıkarıp davranışlara taşıyor. JJ’nin aradığı şey aslında kendisine “oğlum” diyecek birinden çok, onu terk etmeyecek insanlar.
Rafe ve Ward arasındaki ilişkiye gelirsek bu meselenin başka bir yüzünü gösteriyor. Ward, oğlunu koruduğunu düşünürken aslında Rafe’in en büyük korkularını ve güvensizliğini besliyor. Rafe’in giderek daha yıkıcı birine dönüşmesinde ailesinin ve özellikle babasının etkisi büyük olsa da Ward’ın ona sunduğu şey koşulsuz bir aile duygusundan çok, başarı ve sadakat üzerinden kurulan bir kabul. Rafe’in sürekli babasının onayını araması da bunun bir sonucu. Bu üç hikâyeyi yan yana koyduğumuzda Outer Banks’in aile anlayışı daha da belirginleşiyor aslında.
HERKESİN BİR TROPE’U VAR
Diziyle ilgili en hoşuma giden şeylerden biri, sevdiğiniz romantik trope’a göre kendinize bir favori çift bulabilmeniz. Çünkü Outer Banks, romantik ilişkileri tek bir formül üzerinden ilerletmek yerine, birbirinden oldukça farklı dinamiklere sahip çiftler sunuyor. Bu da izleyicinin yalnızca karakterlere değil, sevdiği ilişki biçimine göre de bir bağ kurmasına olanak tanıyor.
John B ve Sarah’nın yasak aşkı aslında bir enemies to lovers hikâyesi olarak başlıyor. Birbirine duydukları sınıfsal önyargı ve mesafe, birbirini tanıdıkça yerini aşka bırakıyor. Böylece iki farklı dünyanın çocukları, modern bir Romeo ve Juliet masalının başkahramanlarına dönüşüyor. Burada dikkat çekmek istediğim şey, ikisinin de kusursuz bir aşk hikâyesine giriş yapmıyor olması. Geçmiş ilişkilerini arkada bırakıp yepyeni bir sayfa açarken aslında birçok da kalp kırıyorlar. Dolayısıyla dizi, “Doğru insanı bulduğunuzda her şey kendiliğinden çözülür,” gibi kusursuz bir romantik fantezi sunmuyor. Aksine, bazen kendi mutluluğumuzu seçerken başka insanların hayatında iz bıraktığımızı da hatırlatıyor.
JJ ve Kiara ikilisi ise tam anlamıyla bir friends to lovers hikâyesi üzerine kuruluyor. Elbette mesele yalnızca birbirini uzun zamandır tanıyan iki arkadaşın sonunda âşık olması kadar basit değil. Burada da kırılmasından korkulan kalpler ve değişmesinden çekinilen bir arkadaşlık dinamiği var. Çünkü Pogues’un ilişkisi, bireysel romantik ilişkilerden çok daha büyük bir anlam taşıyor; onlar birbirinin sevgilisi olmadan önce birbirinin ailesi. Fakat dizi bu dinamiği epey güçlü koruyor. Önceliklerini göz önünde bulundurması gereken iki genç insan izliyoruz.
Pope ve Cleo’ya geldiğimizde ise tam anlamıyla bir slow burn hikâyesiyle karşılaşıyoruz. İkili, bir yanlış anlaşılmanın ardından tanışıyor; ancak aralarında ne belirgin bir nefret ne de ilk görüşte aşk gelişiyor. İlişkileri, büyük romantik çatışmalardan çok birlikte geçirdikleri zaman ve birbirine duydukları güven üzerinden şekilleniyor. Tehlikeli maceralar sırasında birbirinin yanında durdukça aralarındaki mesafe yavaş yavaş kapanıyor ve önce dostluğa, ardından romantik bir bağa dönüşüyor.
Ve sonradan ortaya çıkan sürpriz bir çiftimiz daha var: Rafe ve Sofia. Bu ikilinin dinamiği ise diğerlerinden biraz daha farklı; ilişkilerinin merkezinde doğrudan “değişim” fikri yer alıyor. Tabii bu tek başına olan bir değişim değil. Mucizevi bir aşk hikâyesinden çok, insanın birinin desteğiyle dönüşebildiği en iyi versiyon mesajı yatıyor. Net bir şekilde olmasa da başarılı bir ‘’I can fix him’’ klasiği var altında. Tabii ki zarar gören bir ilişkiyi iyileştirmeye de çalışıyorlar.
SON BİR HAZİNE AVI
Dizi hayranları, son sezonun gerekliliği konusunda ciddi bir fikir ayrılığı yaşadı. Özellikle dördüncü sezonun finalinden sonra kadronun hikâyelerine eskisi kadar kolay bağlanabilmek mümkün değildi. Hayranların büyük bir kısmının beklentisi ise ana kadronun yeniden bir araya gelmesi ve hikâyeye yakışan, tatmin edici bir finalle veda edilmesiydi.
Peki, bu final gerçekten çalışıyor mu? Bana kalırsa birçok açıdan beşinci sezon, dizinin son birkaç sezonda dağılan parçalarını bir araya getiren, toparlayıcı bir sezon etkisi yaratıyor. Üçüncü ve dördüncü sezonlarda sürekli büyüyen hazine avlarının ve birbirini takip eden maceraların yarattığı yorgunluğun aksine, bu kez karakterlerin önünde çok daha net bir hedef var: Yeniden başlamak.
Bu açıdan bakıldığında beşinci sezon, yalnızca yeni bir hazine arayışından ibaret değil. Karakterlerin geçmişte yaşadıkları kayıplarla hesaplaşmaları, birbiriyle kurdukları bağları yeniden değerlendirmeleri ve kendilerine yeni bir hayat kurmaya çalışmaları dizinin başından beri işlediği büyüme temasını tamamlıyor. Çünkü büyümek yalnızca bir şeyleri geride bırakmak değil; geride kalanların ardından yeniden başlayabilmek anlamına da geliyor.
Sonuçta Outer Banks kusursuz bir dizi değildi; zaman zaman mantık hatalarıyla dolduğu, kendi macera formülünün içinde kaybolduğu ve hikâyesini gereğinden fazla uzattığı anlar da oldu. Fakat belki de onu yıllar boyunca izlenir kılan şey kusursuz olması değildi; dostluğun, aidiyetin ve kendi ailemizi seçmenin ne demek olduğunu iliklerimize kadar hissettirmesiydi.
Sonsuza kadar Pogues!
