İstanbul’dan Latin Amerika’ya, aynı kalp çarpıntısının peşinde…
Dünyanın bir ucunda biri aşık oluyor, diğer ucunda biri onun için ağlıyor. Üstelik birbirlerini hiç tanımıyorlar. Aralarında okyanuslar, saat farkları, başka diller ve bambaşka hayatlar var. Ama belli ki kalp kırıklığının pasaporta ihtiyacı yok.
Bir zamanlar bu hikayelerin yolculuğu ters yöndeydi. 90’lı yıllarda Türkiye’de televizyon karşısına geçen milyonlarca insan, Latin Amerika’dan gelen dizilerin kahramanlarıyla tanıştı. Onların aşklarına üzüldük, ayrılıklarına kızdık, kavuşmalarını bekledik. Hiç görmediğimiz şehirlerde yaşayan insanların hikayeleri, evlerimizin en tanıdık misafirlerine dönüştü. Aradan yıllar geçti. Bu kez İstanbul’da başlayan aşklar okyanusu aştı. Sanki yıllar önce ekranlarımızdan içeri giren o hikayeler, şimdi bizimkileri de yanlarına alıp evlerine dönüyor.

Bugün Buenos Aires’te bir akşam yemeğine Türk dizisi eşlik ediyor. Meksika’da bir anne, ekrandaki Türk annenin oğluyla yaşadığı tartışmaya hak veriyor. Brezilya’da biri, hiç görmediği Boğaz’ın kıyısında yaşanan aşkın bitmemesi için dua ediyor. Bizim buralarda da durum pek farklı sayılmaz. Aşk söz konusu olduğunda herkesin biraz abartmaya hakkı var.
Belki de Türk dizileriyle Latin Amerika arasındaki yakınlığın sırrı burada saklı. İki coğrafya da büyük sevmeyi, aile sofralarında hesaplaşmayı, gurur yüzünden susmayı ve bazen tek bir bakışla sayfalarca konuşmayı iyi biliyor. Latin Amerika’nın telenovela geleneğiyle Türkiye’nin hikâye anlatma biçimi, yıllardır aynı duygunun farklı aksanlarını taşıyor.
Üstelik bizim hikâyelerde aşkın başına gelmeyen kalmıyor.
Inter Medya’nın uluslararası yolculuğuna eşlik ettiği Eşref Rüya, Çağatay Ulusoy ve Demet Özdemir’le aşkı tehlikeli bir dünyanın ortasına bırakıyor. Halef, İlhan Şen, Aybüke Pusat ve Biran Damla Yılmaz’ın karakterleriyle geleneklerin, aile bağlarının ve kalbin isteklerinin birbirine karıştığı bir evren kuruyor. Bazen bir insanı sevmek, bütün bir geçmişle karşı karşıya gelmek anlamına geliyor.

Calinos Entertainment’ın dünyaya taşıdığı Adım Farah, Demet Özdemir ve Engin Akyürek’in güçlü performanslarıyla hayatta kalma mücadelesinin içinden filizlenen bir aşkı anlatıyor. Aynadaki Yabancı ise kimlik, sırlar ve yeniden başlama ihtimali etrafında başka bir hikayenin kapısını aralıyor. Çünkü bazen insanın en büyük meselesi, karşısındakini tanımaktan önce kendini yeniden bulmak oluyor.
TİMSBİ Productions’ın Güneşin Doğduğu Yer dizisi, büyük duyguların ve güçlü karakterlerin peşinden gidiyor. Burak Özçivit gibi uluslararası tanınırlığa sahip oyuncular, bu hikayelerin farklı ülkelerde merakla karşılanmasına katkı sağlıyor. Videomite’ın İmroz’da Bahar projesinde Halit Ergenç ve Meryem Uzerli’nin yeniden buluşması ise ekran hafızasının ne kadar uzun ömürlü olduğunu hatırlatıyor. Bazı oyuncuları yıllar sonra aynı hikayede görmek bile başlı başına bir heyecan yaratıyor.
Bugün MIP Cancun’da buluşan sektör için bütün bu hikâyelerin yeni bir anlamı var. Türk yapımları Latin Amerika’da yeni ekranlara, yeni uyarlamalara ve yaratıcı ortaklıklara uzanıyor. Her anlaşma, bir hikayenin başka bir ülkede yeniden hayat bulma ihtimalini taşıyor.
Düşünsenize, İstanbul’da yazılmış bir ayrılık sahnesi, Meksika’daki birine kendi geçmişini hatırlatabiliyor. Bir karakterin yıllarca sakladığı sır, Şili’de bir aile sofrasının konusu olabiliyor. Ve dünyanın herhangi bir yerinde biri, ekrandaki iki insanın kavuşmasını kendi meselesi haline getirebiliyor.
Galiba hikâye anlatmanın en güzel tarafı da bu.
Hepimiz başka yerlerde yaşıyoruz. Başka dillerde seviyor, başka kelimelerle vedalaşıyoruz. Ama birinin gitmesini istemediğimizde içimizden geçen cümle aşağı yukarı aynı.
Aşkın tercümeye ihtiyacı yok.
İyi bir hikâyenin de.
