Oben Budak, Ağustos sayımızda ATV‘nin yeni dizisi Altı Üstü İstanbul‘un oyuncularından Oğulcan Çiftçioğlu ile konuştu.
Fotoğraflar: Murat Taş
Kendi aracında paket dağıtırken gelen bir telefonla hayatı değişen, samimiyeti ve yüksek enerjisiyle ekranın yeni gözdesi haline gelen Oğulcan Çiftçioğlu ile disiplin dolu geçmişini, yeni projesi Altı Üstü İstanbul’u ve hayallerini konuştuk. Yakışıklı kargocu olarak başladığı iş hayatına bugün ekranların en merak edilen genç oyuncularından biri olarak devam eden Oğulcan, enerjisi ve mütevazı duruşuyla sektöre taze bir soluk getiriyor. İzmir’in sıcak sokaklarından setlerin adrenalin dolu dünyasına uzanan bu yolculukta, karşımızda ne istediğini bilen, gözlem gücü yüksek ve harika bir ruh var.
İnsanlar bazen toplum içinde gerçek düşüncelerini gösteremez, saklar ama gözlerinden okuyabilirsiniz. Oyunculukta beni en heyecanlandıran şey, o gizli duyguları çıkarmak. Toplumda veremediğimiz abartılı tepkileri ekranda özgürce verebiliyoruz. İçimdeki duyguları ve enerjiyi ortaya çıkarmak çok hoşuma gidiyor.”
Bu sene tatil yok herhalde. Herkes sizi izliyor.
Bu sene bize tatil yok ama çalışmak güzel. Çalıştığım ekibin enerjisi o kadar iyi ki tatile ihtiyaç bile duymuyorum. Boş günlerimde de ailemin yanına gitmeyi tercih ediyorum.
Nasıl bir aileden geliyorsun? İzmirlisiniz değil mi?
Evet, İzmirliyiz. Anneannem, annem, teyzem ve ablamla birlikte büyüdüm. On beş yaşıma kadar sokakta, teknolojiden çok uzak bir çocukluk geçirdim. On beş yaşında kısa bir asosyallik dönemim oldu; üç sene evde kapanıp teknolojiyle tanıştım.
O üç sene seni biraz kurtarmış gibi… Genelde senin yaşındakiler sadece internet üzerinden sosyalleşmeyi tercih ediyor.
Dışarıdaki hayattan çekinen çok arkadaşım vardı. Evde kalanlar genelde odalarında bir şeyler yaparak kendini kurtarmaya çalışan kişilerdi. Çok iyi gözlem yapıp analiz edebiliyorlar ama cesaretleri olmuyordu. Ben de o dönem kendimi dinledim ve bunun faydasını gördüm. Yalnız kalmanın insanı büyüttüğüne inanıyorum.
Peki, İzmir’den İstanbul’a uzanan yolculuk nasıl başladı?
Açıkçası İstanbul’a gelmeyi hiç istemiyordum. İzmir’i, çevremi ve ailemi çok seven biriyim; orada kendime bir hayat kuruyordum. Derken menajerim Tarık (Kaymak) abi ile tanıştık. “Çok güzel bir yüzün var, kamera karşısında rahattın, bir şansını dene,” diyordu. Ben ise İzmir’deki düzenimi bozmak istemediğim için direniyordum.
O sıralarda hayatına nasıl bir yön vermek istiyordun?
Ticari bir araç almıştım, kendi arabamla kargo taşımacılığı yapıyordum. Bir yandan paket dağıtıyor, bir yandan modellik yapıyordum. İzmir’de ticaret yapacağım diye inat ediyordum. Karşıma çıkan her engeli aşmayı seven biriyimdir; denemeden bilemem sonuçta.
İki işi bir arada yürütmek zor olmuyor muydu?
Zordu ama bana müthiş bir disiplin kazandırdı. Modellik yaptığım için sıcağın altında arabada tavuk-pilav yiyor, diyetimi bozmuyor ve sporumu aksatmıyordum. Çok yoruluyordum ama değiyordu. Karşıma çıkan her engeli aşmak en büyük motivasyonum.
Ben bir duygunun esiri olarak yaşamayı sevmem. İnsan olmanın gereği, her duyguyu dürüstçe yaşamaktır. Yaşlandıkça ve büyüdükçe fark ediyorsun; üzülmek de var, rezil olmak da. Adım atmayı ve süreci yaşamayı tercih ederim, içim hep rahattır.”
Peki, ne oldu da kararın değişti?
Bir cuma günü teyzemle arabada paket dağıtırken üç gün içinde üç farklı kişiden benzetmeler ve iltifatlar aldım. Biri, “Ünlülere benziyorsun,” dedi ve benimle fotoğraf çektirdi. Diğeri Jason Statham’a, bir başkası Yuri Boyka’ya benzetti. O dönem saçlarım üç numaraydı. Üç gün sonra aile kahvaltısındayken Tarık abi aradı. “Bir iş var, tam senlik bir cast. Bir audition çek, şansını dene,” dedi. Sıcaklar, teyzemle o yaşadığımız anlar derken, “Bir deneyeyim,” dedim. İzin alma şansım olmadığı için işi bıraktım, videoyu çektim ve bir hafta içinde kendimi setlerde buldum. İlk projem Bağlantı Hatası filmi oldu.
İlk işinin sinema filmi olması harika bir başlangıç. Rahat adapte olabildin mi?
İlk olarak Gökçen Usta’nın filmine girdim, beni bu sektöre başlatan odur. Çok sevdim ortamı, çok şey öğrendim. Film bitmeden ATV’den Kardelenler dizisine kabul edildim. Dedim ki, “Herhalde Allah bana yürü ya kulum diyor.”
İlk sete çıktığın anı hatırlıyor musun? Bir gün önce kargocuyken ertesi gün başrolde olmak nasıl bir histi?
İlk sahnemi hiç unutmuyorum! Hocamız üç, iki, bir diyecek ve Utku Coşkun’la arabadan ineceğimiz bir sahneydi. Okulun zengin, zorba çocuğuyum; Porsche’tan iniyorum ama bacaklarım titriyor! “Oğulcan sakin ol oğlum,” dedim kendi kendime. Neyse ki adrenaline bayılırım, o heyecan beni daha da besliyor.
Oynayacağın karakterlere nasıl hazırlanıyorsun, bir genç oyuncu olarak nelerden besleniyorsun?
Sosyal ortamda çok farklı insanlar tanıdığım için gözlem havuzum geniş. İnsanlar bazen toplum içinde gerçek düşüncelerini gösteremez, saklar ama gözlerinden okuyabilirsiniz. Oyunculukta beni en heyecanlandıran şey, o gizli duyguları çıkarmak. Toplumda veremediğimiz abartılı tepkileri ekranda özgürce verebiliyoruz. İçimdeki duyguları ve enerjiyi ortaya çıkarmak çok hoşuma gidiyor.
Gözlem yeteneğin çok güçlü o zaman?
Kesinlikle, en büyük yeteneğimin gözlem olduğunu söyleyebilirim. Spor yaparken de böyledir; sadece izleyerek hızlıca öğrenirim ve iyi yaparım.
Son projen Altı Üstü İstanbul ile büyük bir popülerlik yakaladınız. Canlandırdığın Pamir karakterine nasıl hazırlandın?
Seyirciden çok güzel tepkiler alıyoruz, herkese teşekkür ederim. Pamir’in lüks dünyasından ziyade içekapanık yönü bana çok benziyor. Ben de sürekli kendimi keşfetmeye çalışan biriyim. Aramızdaki tek fark cesaret. Pamir platonik takılan, çocukluk aşkına açılamayan ve cesur olmak için güçlü bir çevrenin arkasına saklanan biri.
Platonik duygulara bakışın nasıl? Kendi hayatında duygularını bastırdığın olur mu?
Ben bir duygunun esiri olarak yaşamayı sevmem. İnsan olmanın gereği, her duyguyu dürüstçe yaşamaktır. Yaşlandıkça ve büyüdükçe fark ediyorsun; üzülmek de var, rezil olmak da. Adım atmayı ve süreci yaşamayı tercih ederim, içim hep rahattır.
Set arkasındaki arkadaşlık ortamınız nasıl?
Harika bir enerjimiz var. Sette belirlediğimiz ortak bir karavanımız var, boş olan herkes orada toplanıyor. Bazen sayımız on beş kişiye bile varıyor. Çalışırken işimize odaklıyız ama aralarda sürekli birbirimize şakalar yapıyoruz. O şakalar üzerinden harekete geçiyoruz. Doğancan saldırıyor bana, sinir etmeye çalışıyor ki ben ona saldırayım, kendine saldırılsın istiyor. Dayanamıyor, hiperaktif! Can’la (Kızıltuğ) yakın oturuyoruz, çok yakın dost olduk. Spor yapıyor o da, benzer hobilerimiz var. Hiçbir kötü enerji yok, tamamen samimi bir ekip var.
Televizyon ve sinemayla aran nasıl, neler izlersin?
Ben uzun süre ekranlardan uzak kaldığım için tam bir anime tutkunuyumdur, 400-500 anime bitirmişimdir. Dizi ve filmleri yeni yeni keşfediyorum. Mesela Ezel’i geç izledim ve çok beğendim. Hatta, “Barış Falay’la oynamayı çok isterim,” diye dua etmiştim; Kardelenler dizisinde birlikte oynamak nasip oldu.
Geleceğe dair nasıl bir yol haritan var? Sektörde bir buçuk yılı geride bıraktın…
Hâlâ keşif aşamasındayım. Kendime bir yapı oluşturmaya çalışıyorum. Yönelimlerim ve hedeflerim zamanla gelişiyor. Bu meslekte tam olarak nerede durmak istediğime deneyim kazanarak karar vereceğim.
Son olarak, oynamak istediğin özel bir rol var mı?
Kendimi daha da zorlayacağım ve keşfedeceğim bir rol isterim. Çok fazla dışadönük olmayan, duygularını mimikleriyle ve bakışlarıyla yansıtan asosyal bir psikopat karakteri oynamayı çok isterim. Karşımda büyük bir duvar olduğunda onu aşmak benim için en büyük gelişimdir.
